Scottie

Voldaan schenk ik een kopje thee voor mezelf in, nadat ik een klein opdrachtje heb afgerond, de paasdagen voorbij zijn en ik bezoek heb gehad. Leuke dingen waarvan ik nog even mag nagenieten, en waardoor ik kortdurend wat minder goed heb geslapen. Niets om me zorgen over te maken, want de balans is inmiddels weer teruggekeerd. Dat kopje thee smaakt heerlijk, alsof ik slokjes rust tot me neem.

De wereld dendert door in een sneltreinvaart, en ik heb besloten me daar even voor af te sluiten. Voor mij betekent dat: vertragen. Ik nestel me met een positief boek op de bank, en ik hoor het wel als ik ergens weer nodig ben. Zo zou het leven misschien wel vaker mogen zijn, realiseer ik me. Spaarzaam omgaan met je energie, en pas in actie komen wanneer je voelt dat het echt nodig is.

Ik denk ook dat je vanzelf voldoende energie krijgt als dat in de lijn der verwachting ligt. Meestal kan ik een paar dagen van tevoren al aanvoelen dat er iets staat te gebeuren. Dan bouwt zich een bepaalde spanning op in mijn systeem. Maar andersom geldt hetzelfde: als mijn systeem sloom en ontspannen aanvoelt, weet ik dat het even rustig blijft. Inmiddels heb ik geleerd dat mijn systeem daar bijna nooit in liegt.

Wat me soms verbaast, is dat sommige mensen zo druk zijn, hectisch en gestrest , dat ze deze innerlijke navigatie van opbouw en afbouw van energie niet goed voelen, of misschien zelfs negeren. Wat je dan krijgt, is frictie: een lichaam dat continu op scherp staat. Trek je dat door naar de hele samenleving, dan ontstaat er een overspannen maatschappij die altijd ‘aan’ staat.

Daarom denk ik dat we elkaar wat minder mogen opjagen. En dat we af en toe bewust uit de ratrace mogen stappen. Om zo weer in verbinding te komen met wat ik de ‘natuurlijke timing van het leven’ noem. Plan af en toe tijd in om alleen te zijn. Om even niets te doen. Een wandeling te maken, of in de tuin te werken. De natuur weet dit namelijk al lang. De natuur weet precies wanneer het tijd is voor actie,  en wanneer niet. In de natuur zijn is dan ook een eerste, mooie stap naar onthaasting…

Misschien is dat ook wat ik probeer te vangen in mijn werk… Kleine, soms slapende diertjes, verscholen in hun vacht, waar alles even precies goed is zoals het is…

Liefs Scottie