Scottie

In sommige van mijn werken, zoals in de serie *Genezing*, verbeeld ik een proces. Een proces van vallen en opstaan, op weg naar een punt van voltooiing, voor zover dat in mijn geval mogelijk was. Het was mijn zoektocht, die ik niet goed in woorden kon vatten, maar die in mijn verbeelding achteraf juist wél duidelijk werd. Het is mijn meest betekenisvolle serie geworden, waar ik best trots op ben.

Het blijft moeilijk om er uitleg aan te geven. Hoewel ik dagboeken vol heb geschreven, is het in beeld het meest tastbaar geworden. Tijdens het maken hield ik geen rekening met de vraag of de boodschap wel zou overkomen op de toeschouwer. Voor mij maak je kunst in de eerste plaats voor jezelf. Hoe het vervolgens op publiek overkomt, daar ga ik niet over. Als ik dat wél zou proberen te sturen, wordt het al snel een vorm van manipulatie, en dat frustreert.

Kunst maken is voor mij een vorm van zelfexpressie. Niet een spel van pleasen. Sommige kunstenaars hebben het geluk dat ze er ook hun brood mee kunnen verdienen. Maar vaak is het ook een vorm van zelfonderzoek. Niet: *wat wil ik overbrengen?* Maar: *wat wil er in mij tot uiting komen?* Ik heb nooit gedacht: dit wordt mijn werk. En eerlijk gezegd denk ik dat nog steeds niet.

Voor mij is het een samenspel van schoonheid, technische vaardigheid en het tot uiting brengen van mijn innerlijk. Samen vormt dat, wat mij betreft, creativiteit. En daarin groei je als kunstenaar. Dat gebeurt niet geforceerd, maar vanzelf, als de drang om te maken diep vanbinnen komt.

Wat is dan nog de rol van publiek?

Misschien simpelweg: gezien worden. Zoals ieder mens gezien wil worden. Jarenlang had ik vrijwel geen publiek. Dat vond ik moeilijker dan ik wilde toegeven. Ik dacht dat ik het puur voor mezelf deed, maar het maakte me ook eenzaam. Tegelijk werd juist die pijn een motor. Het dreef me om beter te worden, en in die jaren heb ik grote sprongen gemaakt.

Er wordt weleens gezegd dat het voor een beginnende kunstenaar niet altijd goed is om al te vroeg succes te hebben. Vroege erkenning kan er ook toe leiden dat je blijft herhalen wat al werkt, in plaats van verder te groeien. Dan kan creativiteit juist stagneren.

Als succes in het begin uitblijft, kan dat teleurstellend zijn. Maar het kan ook de ambitie voeden om je talent verder te ontplooien. Als het echt in je bloed zit om kunstenaar, artiest of schrijver te zijn, dan ga je door. Dan móét het er op een of andere manier uit.

Publiek kan een spiegel zijn. Een bevestiging van het werk dat je hebt gedaan. Maar het mag niet de reden worden waarom je maakt.

Dat heb ik in de loop der jaren geleerd, juist in de tijd dat bijna niemand iets van mijn werk vond.

Op een gegeven moment gebeurt er iets anders. Dan haal je zóveel plezier uit het maken, dat je denkt: dit is mijn feestje... en wat de ander daarvan vindt, doet er niet zoveel meer toe…

Liefs Scottie