Scottie

Regen kan komen in vele vormen. Zoals in de ontlading na een warme zomerdag, zachte motregen in de schemer, harde druppels tegen de ramen, of een magische weerspiegeling van de zon: een regenboog… Ik ben een aanbidder van de regen. Het past in mijn leven, meer nog dan de zon. Het mooiste van de zomer vind ik dan ook de naderende herfst. Op vakantie ga ik niet. Heel sporadisch pak ik weleens de bus naar de grote stad, maar veel liever blijf ik thuis en vul ik mijn dagen met wandelen, schrijven en werken in mijn atelier.

Zonder regen zou alles maar heel droog zijn… Ik zie regen dan ook als een luxe, als een teken dat de lucht leeft. Niet alleen de plantjes groeien ervan, ik groei mee in mijn stemming. Ik ben als water: vloeiend meebewegend met mijn omgeving. Het kan verdampen, condenseren of bevriezen. Maar als de atmosfeer gunstig is, val ik als regen door de lucht. Dan voel ik mij even vrij.

Daarom hou ik van de regen. Omdat ik dan in mijn element ben. Regen wordt vaak gezien als iets negatiefs. Met regen zou je niet naar buiten moeten gaan. Maar juist dan ga ik naar buiten en begeef ik me door de verlaten straten… Het is alsof ik dan begrepen word in mijn eenzaamheid. Een eenzaamheid die makkelijk omslaat in het genot van alleen-zijn. In de herfst loop ik mijn wandelschoenen stuk, tot het water via de zolen naar binnen sijpelt. Thuis droog ik ze af en trek ik warme sokken aan, maar nog zeker een uur voelen mijn voeten opgezet van het lauwe water. De aandacht in mijn hoofd lijkt dan naar mijn voeten te zakken.

Regen wordt soms ook vergeleken met huilen of somberheid. Alsof de lucht met je meehuilt. Dat kan voelen alsof je verdriet er even mag zijn. Alsof daar op dat moment ruimte voor is. Ruimte creëren voor somberheid kan moeilijk zijn wanneer je omgeving in een feeststemming verkeert. Ik heb dan ook vaker last van een zomerdepressie dan van een winterdepressie.

Dit is geen pleidooi om regen populairder te maken. Blijf maar lekker binnen op regenachtige dagen. Dan heb ik het rijk voor mij alleen, op een enkele zonderling na misschien, of mensen die gehaast hun honden uitlaten. Maar nu weet je waarom ik gefascineerd ben door regen. Niet alleen letterlijk, maar ook metaforisch.

Liefs Scottie